روی سخت زندگی...

این اولین پستی است که در وبلاگ با لپتاپ جدیدم می‌نویسم. مدتی بود که نیاز به یک سیستمی داشتم تا بتوانم کارهایی مانند تدوین و ویرایش فیلم را انجام دهم. اما سیستم قدیمی‌ام که بیشتر از سیزده سال است زحمتم را کشیده، خسته‌تر از آن بود که بتواند چنین نرم‌افزارهایی را اجرا کند. استفاده از گوشی برای تدوین فیلم، برایم راحت‌تر بود تا استفاده  از آن پیر ستم کشیده. خلاصه لپتاپ جدیدی با قرض و قوله خریدیم. جدای از آن به علت بالا رفتن و اضافه شدن یکسری خرج‌ها و قسط‌ها، چند روزی بود که فکرم مشغول پیدا کردن یک شغل دانشجویی بود. پدرم هم بازنشسته بود و هم مجبور بود همچنان به شغل کارگری‌اش ادامه بدهد. در همین حین بودیم که یک روز دیدیم پدر، قبل از ظهر به خانه برگشت. همان اول فهمیدم ماجرا از چه قرار است. بالاخره پدرم از کار در آمده بود. یعنی درش آورده بودند. بالاخره آن صاحب‌کارش که علت تمایلات کمونیستی من بود، زهر خودش را ریخت و ما را آشفته کرد. حالا پدر چند روز است که در خانه مانده و ما هم هزار استرس و تشویش که چه کنیم؟ و کاسه چه کنم چه کنم در دست گرفتیم. هم من و هم پدرم دنبال کار می‌گردیم و من از متریالیست بودن به ایده‌آلیست بودن شیفت کردم و حالا از خدا کمک می‌خواهم. بله این هم روی سخت زندگی که بالاخره بعد از چند سال زندگی با آرامش، خودش را نشانمان داد. فقط از خدا می‌خواهم که در این شرایط سخت کمکمان کند. شرایطی که من را یاد داستان‌های داستایفسکی می‌اندازد. امیدوارم همان خدای نویسندگان من و خانواده‌ام را کمک کند.

 

 

۲۲ بهمن ۱۴۰۴
۴۷اُمین سالگرد انقلاب

  • ハミド・レザ ‌‌‌
  • يكشنبه ۲۰ بهمن ۰۴

آغاز دوباره

بنا نبود که دوباره وبلاگ‌نویسی را شروع کنم. تنها علتش شنیدن و برخورد چندین باره با اساتیدی بود که نوشتن را قویاً توصیه می‌کردند و من که باشم که بخواهم جلوی نوشتن مقاومت کنم؟ نوشتن در خون من است! اولین درآمد زندگیم از راه نوشتن کسب شده! اولین کتاب‌هایم را از راه نوشتن به دست آورده‌ام. حالا دست بکشم؟ حالا که بیشتر از هر زمانی به نوشتن نیاز دارم؟ حالا که بیشتر از هر زمانی به نوشتن مطلب در روزنامه و پول در آوردن از آن نیاز دارم؟ حالا که بیشتر از هر موقع به قلم خودم نیاز دارم تا فیلمنامه خلاقانه‌ای بنویسم تا بتوانم وارد دنیای سینما و هنر بشوم؟ یکی از اساتیدمان می‌گفت اگر یه فیلمنامه خوب داشته باشیم و یک کارگردان بد، فیلم، فیلم موفقی از آب در می‌آید. اما اگر یک فیلمنامه بد داشته باشیم و یک کارگردان خوب، فیلم هرچقدر هم خوب ساخته شود، موفق از آب در نمی‌آید. پس علیکم به نوشتن. و منم که خدایی نوشتن در خون داخل رگ‌هایم جریان دارد! البته که وقایع غم‌انگیز و ناراحت‌کننده این اواخرِ کشور و در نتیجه قطعی اینترنت هم بی‌تاثیر در برگشتن به وبلاگ نبودند. من نه در موسیقی استعدادی دارم، نه در عکاسی احتمالا، که تازه شروعش کرده‌ام، و این که برای با استعداد شدن در این‌ها به وقت بیشتری احتیاج دارم برای تمرین. اما نوشتن؟ و زبان؟ در این‌ها خوب هستم. یا حداقل بد نیستم. 

این بار می‌خواهم شروع کنم به نوشتن، آدرس وبلاگم را می‌گذارم در کانال تلگرام و بیوی حساب کاربری‌ام. این کار را می‌کنم تا مجبور شوم خوب بنویسم. چرند ننویسم که مراقب باشم فلانی بخواند و فلانی نخواند! طوری بنویسم همه بخوانند و من هم از خوانده‌شدن توسط همه ابایی نداشته باشم. دوست ندارم از احساسات و درونیاتم دیگر روایت کنم که جداً برآوردی نداشت برای من. از این به بعد دوست‌دارم عین‌گرایانه و واقعه‌نگارانه بنویسم. ساده ولی تمیز. که حداقل خودم بعد از مدتی از خواندنش نفرتم نیاید. یا حداقل اگر بنا به تغییر باشد، راضی بشوم به یک تصحیح، نه این که کل مطلب را حذف کنم.

 

شروع مجدد وبلاگ نویسی؛

۱۵ بهمن ۱۴۰۴
۱۵ شعبان ۱۴۴۷

  • ハミド・レザ ‌‌‌
  • چهارشنبه ۱۶ بهمن ۰۴
گر روی زمین تمام شادی گیرد
ما را نَبُوَد به نیم جو بهره از آن
پیوندها